Desperacki akt powrotu.

Streścić półtora roku wartkimi wersami, co zawojują świat? Spróbuję. Ale nie ma opcji. Będzie nudno i zachowawczo z nutą tłumaczenia się.
Moja obsesja na punkcie rozwoju, nadal z doskoku pielęgnowana, niestety uklęknęła w bardzo przyziemny sposób przed czymś, co zwą zmęczeniem. Brak snu i problemy z nim, kiedy już się pojawi to niepozorna i zazwyczaj zamiatana pod dywan kwestia braku czasu na siebie. Dawanie z siebie wszystkiego, z jednoczesnym poczuciem, że robi się to dla siebie, w końcu owocuje uzależnieniem od perfekcji i rzetelności, a jej jakość w miarę utraty sił staje się niestety przeciętna. Przeciętność to coś, co mnie irytuje. To stan, kiedy wiem, że mogę, ale nie czuję potrzeby, jeśli nie dążę do jakiegoś wyjątkowego dla mnie celu. 
Cele typu 'wiedzieć więcej', 'umieć więcej', 'być lepszym' lub chociaż 'być dobry i profesjonalnym' oddaliły się ode mnie, kiedy pierwszy raz zauważyłam, że nie mogę się wypionizować i coś się dzieje z moim zwykle twardym kręgosłupem. Standardowe i ludzkie - niedowierzanie, zaprzeczenie, próba ignorowania objawów, zagryzanie zębów, w końcu lekarz, czas bezproduktywnego czekania na stabilizację, rehabilitacja, bardzo zresztą cenna i motywująca i w efekcie zwichnięta świadomość własnego ciała, na którym już nie można polegać. Nie, nie, jasne, że od razu po wszystkim się nie rezygnuje. Ćwiczenia, siłownia, dbanie o zdrowie, to wszystko ma swój czas i miejsce. System kruszy się, kiedy mimo tego wszystkiego ból znowu wraca i znów trzeba odłożyć normalne funkcjonowanie na bok, a siebie potraktować ulgowo. 
Nienawidzę traktować się ulgowo i nienawidzę, kiedy jestem niesamodzielna. To strasznie wkurza, a mój nerw ma długą smycz. Właściwie to nie smycz, tylko elastyczny, samosterowalny wysięgnik teleskopowy, na którego obsłudze się nie znam. Zatem zasięg rażenia wściekłością potężny. 
Głowa nie odpoczywa. Funkcjonowanie ze zmęczeniem, zaniedbaniem zdrowia, wiecznym wku*wem, jedzeniem śniadań dopiero po zrobieniu najważniejszych rzeczy od rana i działanie mimo sygnałów wyczerpania baterii daje określone konsekwencje. Odporność siada i rzucają się na człowieka wygłodniałe hordy dolegliwości, pasożytów, wirusów, stanów zapalnych, niewyjaśnionych gorączek i paranoidalnych bóli wewnętrznej warstwy skóry, okraszonych brakiem energii ponad skalę. I tylko dlatego, coby cynizmu upartego osła nie zabrakło, że padłam i zostałam zmuszona do kilkudniowego odpoczynku, piszę tę notkę. 
27 rok się zaraz skończy, mam poczucie, że za mało zrobiłam przez te dwa lata. Plany, zapędy, chęci - brak im toru, po którym miały się ślizgać w zabójczym tempie. Utknęłam gdzieś na wysokości dysków miękkich kręgosłupa i nie mogę ich wepchnąć na miejsce, żeby ruszyć dalej. 
Ku przestrodze, bo przecież wystarczy o siebie zadbać. To takie proste i łatwe i właśnie dlatego większość ludzi, ze mną łącznie, tego nie robi.
Ostatni dzień zwolnienia, słonko wyszło, jakby czuło, że już nie mogę dłużej siedzieć na zadzie. Choć to były cztery dni, to najdłuższe w ostatnich miesiącach. Odpoczywanie jest męczące, kiedy wymuszone stanem ciała. Jedyna dobra rzecz, jaka z tego wynika, to to, że organizm stara się jak najszybciej wrócić do normy, żeby wreszcie się z tego wyrwać. A od jutra analizy, degustacje, roślinki! 
W myśl zasady, co nie zabije, to wzmocni.
Może to początek powrotu.
Może kontynuacja niedługo.

KASIcka 

Europa na widelcu, Wrocław w kieliszku

fot. K. Kasicka

Choć dzień do najbardziej orzeźwiających nie należy, co da się na pewno odczuć w całej pięknej Polszcze, nad którą od jakiegoś czasu pastwią się skrajne fronty, to pozytyw można wciągnąć nosem przy głębszym zastanowieniu. Bo raz na jakiś czas zdarza mi się myśleć globalnie. Szczególnie w kwestii ludzi. Ludzie to generalnie zjawisko globalne, chyba...

fot. K. Kasicka

Wrocław zaaplikował dziś  (to akurat lokalnie) hojną dawkę czułej duszności, którą oplatał każdego z osobna tak szczelnie, jak tylko mogły przylegać ciuchy do człowieka przy burzowej pogodzie. Osobliwe welcome. Natomiast globalizacja, ta dobra, rześka, przenikliwa i lekka, niczym podmuch chłodnego powietrza przyniosła ulgę w postaci niewielu, acz zdecydowanie intensywnych jednostek ludzkich. Oczywiście, że mówię pokrętnie i chaotycznie o winie. Wrocławianie, tak nienachalni i jednocześnie absorbujący,  tak zwyczajnie przystępni i dziecięco dziś szczerzy zaprezentowali globals pierwszej klasy w kwestii znajomości wina. Choć syndrom środyka tygodnia w południe zdecydowanie był dziś widoczny (czytaj: frekwencja) na Rynku i w całej Europie na widelcu, to winiarsko uduchowieni nas znaleźli i nie pozwolili umrzeć w duchotach. Konstruktywne dyskusje wprowadzają w pewną ekscytację, która do końca dnia potrafi się utrzymywać, jak aromat w kieliszku po dobrym winie. To już nawet nie chodzi o to, że serwowany przez nas trunek został mile doceniony (choć nie pozostaje to bez znaczenia dla wspomnianego aromatu w kieliszku), ale o tę piękną świadomość wina i jego zrozumienie.

Niewyuzdany, elegancki i niezblazowany niczym Wrocław nie udaje, nie gra pozorami i nie używa wysublimowanych terminów, bo tak fajnie.  Pokazuje, że prawdziwa kultura wina kiełkuje, trafia do ludzi, jest interesująca i stanowi niezawodną drogę do komunikacji, niezależnie od poziomu zaawansowania.

Wino rozwiązuje języki, zarówno te zwykle milczące, ujawniające szczerość w 13%, jak i te z wieży Babel.

fot. K. Kasicka
A jak cię wieża przerośnie, to możesz sobie usiąść.

W mojej krótkiej historii nauki niemieckiego dziś po raz pierwszy wyrzuciłam z siebie bez zastanowienia (tak, kłamię - zmóżdżałam się, jak sto pięćdziesiąt nad każdym jednym rodzajnikiem) taką ilość zdań w języku sąsiada i uwaga - zostałam zrozumiana. Babel przechytrzony. Mamy wytrych! Sami nam go żeście przeistoczyli z wody!

KASIcka

tylko dla sentymentalnych

Po śmierci babci  następuje ten dziwny, trochę nierzeczywisty i odsuwany moment, kiedy musisz  wyprowadzić siebie i ją z jej domu. Nie masz pojęcia, jak to zrobić. Karton i hajda z koksem nie daje 100 % skuteczności.

Owszem - albumy, kolorowe kieliszki z ciętego szkła, firany, książki, książeczki do mierzenia ciśnienia, chomikowane  od nastu lat totolotki, ulubione szklaneczki i nożyki do obierania jabłek, serwety ręcznie robione, szminki i stary jak świat zestaw do zakręcania włosów, wszystkie twoje paskudztwa z plasteliny, najpiękniejsze dla niej na świecie, bateria leków, które - jak to babcie - kochała brać, domowe wino, bombki świąteczne i juka - to wszystko możesz zgarnąć i wyciąć z pustego-pełnego mieszkania.

Pełność możesz zlikwidować, pustki nie dasz rady.

Nie możesz spakować i wynieść opowieści o dziadku nad rozpadającym się albumem i dyskusji na temat szybkości upijania się z ciętego szkła. Nie zapomnisz corocznego podekscytowania generalnymi porządkami  i wieszaniem na niewdzięcznym stelażu firan i zasłon czy zdziwienia na widok ruskiego słownika sprzed 60 lat. Zostanie też celebra ciśnieniomierza i wypowiadanego od zawsze zdania "aaaa, kręci mi się we łbie" oraz 30 lat konsekwencji gry w lotto i dźwięku zwolnienia blokady.   Nie odepchniesz od siebie wizji  śmiesznego szpurtu, jakiego dostawała na pstryknięcie wody (trzeba zalać siemię!). Nie upchniesz nigdzie smaku obranego jabłka, pokrojonego w kostkę, takiego, jak byś nigdy sobie sam nie przygotował, bo by ci się nie chciało obierać. Ani poczucia winy, kiedy zachlapało się obrus genialnym rosołem nie do powtórzenia. Albo kontrastu czerwieni na pomarszczonych ustach. Nie oderwiesz od całości rytuału siatki na włosy i braku zrozumienia dla spania na wałkach, a już na pewno  radości, że podoba się niekształtna bryła z nietoksycznej plasteliny z oczami, docelowo mająca być zajączkiem wielkanocnym. Nie poskładasz, jak ubrań nerwów, że znowu bierze za dużo tabletek i wcale cię nie słucha, smaku ulepiającego  cza-cze-porz, ubierania choinki w historyczne ozdoby i próby ubrania w te ozdoby dwumetrowej juki.

Nie ma szans.

Kiedy już zamknęłam pudła z nią, znalazłam jeszcze siebie. Klocki pochłonęły mnie na długi czas. Zestaw nie do końca pasujących do siebie elementów, wymagający manualnej zdolności, o poziomie trudności, jaki wydawał mi się kiedyś nie do przejścia, dziś przeskoczony. Ot tak. Jakby dopiero teraz nadszedł moment na zamknięcie pewnego etapu, przypieczętowanego złożeniem trójwymiarowej konstrukcji. Coś jak dzieło życia. Sentyment. 

Bajki w rozpadających się książkach uświadomiły mi, jak wiele morałów dotarło do mnie jeszcze w dzieciństwie. Kiedy się zastanowię, to widzę, że nie pozwalam zdmuchnąć wilkom żadnego słomianego domku, bo od początku muruję swoją przyszłość . Choć wiem, że mrówka osła nie uniesie, to wierzę w wyspy Bergamuta, żeby nie popaść w marazm rzeczywistego i do granic suchego świata. I nie kłamię jak Pinokio, licząc na sprawiedliwe rozliczenie od wróżki. Mam jeszcze trochę naiwności kruka i wypuszczam czasem z dzioba ser, zachłystując się winem, ale cwaniactwa lisa nigdy się nie dorobię.

I jak odważny Czerwony Kapturek chciałabym po prostu wydobyć babcię z brzucha wilka i żyć długo i szczęśliwie.

Sentymenty.

Choć ledwo się mieścisz w pokoju z teraźniejszością, to i tak znajdziesz miejsce na dodatkowy kufer sentymentu.

A mimo kufra dalej będzie pusto.

KASIcka

co? - jajco!

Święta to w sumie taki obowiązek. Stają się nim, kiedy magia, tajemnica i farby do jajek się kończą, a zaczyna się myślenie o tym wszystkim, co za sobą te święta niosą. Pomijając, że mała grupa katolików w Polsce tak naprawdę zdaje sobie sprawę z wagi zmartwychwstania ich Zbawiciela. Bo kontekst religijny już dawno przestał być na pierwszym planie "wolnego w kalendarzu". 

Tacy jak ja, którzy nie mają religii, a w zamian preferują wyolbrzymienie wartości bardziej przyziemnych, jak rodzina, bliskość i zrozumienie mają trochę pod górkę. Dwa dni, krótkiego siedzenia przy stole, niby nic. A jednak. Bo puste miejsca zieją dziurami, jakich żadna religia nie wypełni. Zasychające łzy na skórze zawsze szczypią w święta bardziej, jakby je ktoś posypał solą ze święconki. Czas jajka, jako odrodzenia i życia, zmartwychwstania, odnowy, ostatecznie wesela i radości.

Tylko, że ci, których akurat potrzebujemy nie zmartwychwstają. I choć tak bardzo chciałabym zobaczyć coś wiosennego i motywującego w tym krótkim czasie pojednania, to na razie chyba skupię się tylko na tym, żeby jajka pomalować razem, a w poniedziałek lać wodę, nie łzy. Woda nie szczypie. 

(Chyba, że święcona!)

A teraz życzenia:

(uwaga, przemycam moralizator)

Życzę wszystkim, żebyśmy mieli dokąd wracać. Żeby zawsze był gdzieś ktoś, kto nas czasem strasznie wkurza swoim nadmiarem troski, ale żyć bez niego nie możemy. Żeby szacunek dla rodziców wynikał zawsze z ich sposobu na nasze wychowanie i wartości, jakie nam przekazują i był bezgraniczny. Żebyśmy mogli zadbać o nich tak, jak oni o nas i żeby im nigdy nic nie brakło do szczęścia. 

Żebyśmy umieli doceniać siebie i innych i przyznawać się do błędów. I abyśmy traktowali pokorę, jako jeden ze sprzętów codziennego użytku. Żebyśmy nigdy nie przestawali się uczyć i rozwijać i żeby niczego w życiu nie trzeba było żałować.

No dobra, i mokrego dyngusa też. 

KASIcka

Katharsis przedświąteczne. Ba, no... Kiedyś trzeba.

Niepojęte, ile po człowieku zostaje. Z jednej strony tak wiele, że nie wiadomo, od czego zacząć. Z drugiej jednak tak mało, że rozpamiętuje się każdy drobiazg, jak wielki skarb.

Dwie koszule nocne, wciąż przesiąknięte zapachem szpitala i wilgocią choroby. Siedzisz z nimi 20 minut na ścierpniętych kolanach z postanowieniem, że nigdy nie wypierzesz. 12 godzin wcześniej pomagasz jedną z nich założyć na słabe ramiona. To tylko 12 godzin, ile niby mogło się stać przez tak śmiesznie  krótki czas?

Poduszka z poszewką. Świetnie, że jest poduszka, pod choinką leży prezent - nowa dekoracyjna poszewka w komplecie z obrusem, będzie pasować. Następuje chwila bezsensownego przymierzania poszwy. Nie będzie. Już nic nie będzie pasować. Nigdy nie dane prezenty, tak spersonalizowane, że ma się je ochotę zakopać w walizce obok, żeby nie trzeba było na nie patrzeć i zastanawiać się, co z nimi zrobić.

Szczoteczka do zębów, które nie chciały się zmieścić do ust. Po co myć zęby, kiedy pod koniec nie możesz nic nimi pogryź? Albo, co gorsza, nie chcesz. Albo już nie rozumiesz, że możesz...

Błyskawiczne pożegnanie, tuż przed pierwszą gwiazdką. Tępe trzymanie się kupy. Nawet nie pamiętasz, czy kroiliście jakąś sałatkę. Sprzątanie, jako jedyny sposób na praktyczne wykorzystanie złości. Bo w końcu i ta się zjawia. Fizycznie absolutnie wszystko rozumiesz. Stary organizm, z kiepską odpornością, po dwóch tygodniach walki z nagłą chorobą, to przecież tak znany scenariusz. Chyba jakaś sałatka była na stole… Człowiek w pewnym wieku gaśnie i chociaż nie chcesz tego widzieć, rejestrujesz. I odpychasz od siebie wnioski. Bardzo skutecznie. Głowa nie chce zrozumieć. I nie pamięta, jak to było z tą sałatką.

Oglądasz żywe zdjęcia, a i tak śni ci się martwa. Palisz świeczki, chociaż kościelne gromnice  cię nie przekonują. Słyszysz żwawy głosik w połączeniu z szuraniem kapci po dywanie "wstawaj, już dziesiąta" i widzisz zagubiony wzrok ostatnich dni. Nie skleja ci się.

Tułasz się sztywno po rzeczywistości przez trzy miesiące, bo przecież nie można usiąść i płakać, to takie nierozsądne. Niby życie dalej sobie, słońce wschodzi, wiosna się budzi, ludzie nadal oddychają płucami.

Czyjś/niczyj dom po kilkunastu tygodniach, rzeczy zostawione, jak akurat były. Szukasz rozpaczliwie czegoś, co ma magiczną moc rekonstrukcji ludzkiego ciała i zatrzymania na dłużej tego wszystkiego. Nie ma nic takiego, więc pakujesz serwis i kilka starych książek. I starą kasetkę na biżuterię. Toaletka z perfumami i szminkami stoi, jakby codziennie używana. Niby trzeba to wszystko posprzątać, ale jakoś obchodzisz szerokim łukiem i zajmujesz się zdjęciami. Jeszcze gorzej, ale przynajmniej możesz się pośmiać z tego, jakim brzydkim dzieckiem byłeś, a dziadkowie i tak wpatrywali się w ciebie jak w obrazek. I ten obrazek sobie zapamiętujesz.

Żałoba nigdy się nie kończy. Właściwie nosisz ją w sobie do końca życia, kiedy to ktoś inny przejmie wszystkie  twoje smutki w spadku i założy nowy rozdział żałoby. Po tobie.  Ale zanim, żałoby nie wolno utożsamiać z życiem. Będą się przeplatać, przenikać, krzyżować, życie wyciągnie wnioski z żałoby i nauczy się szanować jeszcze bardziej to, co mamy, a żałoba któregoś dnia będzie musiała się posunąć i ustąpić miejsca nowemu staremu życiu. Gdyby ewolucja chciała, żebyśmy wyginęli, już dawno zaprogramowałaby śmierć z żalu. Ale nie, ona nadal przy swoim - przeżycie gatunku jako najważniejsza rola istot żywych.

Kolejne święta, które nie ułatwiają. Ale co nas nie zabije, to przynajmniej mocno zirytuje. Odczuwanie irytacji to niezawodny znak, że nam jednak nie jest wszystko jedno.

K. 

Je suis un homme

Najbardziej smutną rzeczą jest to, że gdzieś w cywilizowanym nowoczesnym świecie jest skupisko ludzi, którzy interpretują boga krwią. Że wojna o religię nie kończy się na wielkim dżihadzie, tylko umniejsza się do walki zbrojnej.

Najbardziej przerażające jest to, że ci uzbrojeni w niewykrywalne ładunki, świetnie wyszkoleni i przystosowani do życia między nami ludzie dożywają 30-stu lat w przeświadczeniu, że muszą wysadzić się w powietrze. Jadą z nami metrem co rano, a w smartfonie zapisują wymiary wagonu i średnie zaludnienie, w głowie mając zakres wiedzy z fizyki, chemii i socjologii, jakiego nie powstydziłby się najardziej oświecony Europejczyk.

Najbardziej niepokojące to, że może po śmierci okaże się, że to ten zły bóg garstki fanatyków jest tym rządzącym i bez krwi na rękach będziemy się smażyć w piekle, jako niewierni.

Najbardziej mylące - że cywilizowany (na pewno?) świat nie widzi różnicy między terrorystą a innym "szmatogłowym". To nie uchodźcy bez butów na zimę i miejsca w noclegowni atakują w super zorganizowanych zamachach, tylko zadomowieni w europejskich społeczeństwach od dawna fanatycy. Gdyby cywilizowany świat nie był zbiorowym ignorantem, może doczytałby, że Islam w normalnym wydaniu nie zakłada mordowania ludności mocarstw gospodarczych głośno krytykujących kraje islamskie, ich religię, politykę, system prawny i moralny oraz złe wykorzystanie surowców naturalnych.

Bo właściwie, czy w tym wszystkim naprawdę chodzi o religię...?

K.

Że historia kołem, to wiadomo...

fot.: Katarzyna Kasicka

Natura za to kwadratem. Cztery pory roku, jak te kąty - każda ciągnie w swoją stronę. W tym roku trochę jakby mniej prężnie. Niby intensywnie, ale jakoś tak płynnie i prędko. Jedyne, co się nie zmienia, choć trochę naciąga terminy to rośliny. Troszkę spóźnione, lekko wystraszone upałami, ale jednak silne i płodne, jak na winną latorośl przystało.

Po zimie pocięte i kłujące badyle z zostawionymi oczkami na owocowanie. Zawsze napawają mnie niepokojem, że coś się skończyło i już nie wróci.

Wiosną wraca. Malutkie wełniste pączki są jak to słońce i jak burza razem wzięte. Dzieje się! Potem trzy liście, świeża, soczysta wiosenna zieleń dające energię do pracy.

Latem pełnia. Przepychamy się z nimi w drutach, podnosimy z alejek, bo się plączą, ciachamy bezlitośnie, a one i tak się nie dają i zaczynają kwitnąć. Kołpaczki, pręciki i inne takie. Zawiązki owoców.

Jesienią przychodzi czas zbiorów, już wszyscy przywykli do widoku owoców, a może raczej się oswoili z tym nowym bytem, który dopiero rozpoczyna swoją drogę ku wielkości i chwale.

A potem umierają. Przygnębiający i jednocześnie najpiękniejszy czas na winnicy. Zapomnianej i nieodwiedzanej. Złotej, czerwonej, żółtej i zielonej. Pustej, starej, gasnącej i czekającej znów na cięcie zimowe i niepokój, że już nie wróci.

Wiosną wraca.

Z rośliną łatwiej się porozumieć, niż z człowiekiem. Łatwiej zrozumieć, czego jej potrzeba. Czasem wystarczy przejść wzdłuż rzędu i podnieść młode pędy na ostatni drut, dać im szansę owinięcia wąsów wokół zimnej linii wyznaczającej koniec ich perspektyw. One wtedy już wiedzą, że to ich punkt docelowy. Na drugi dzień już nie wychylają się w kierunku ziemi, ani nie pną wyżej, tylko zwyczajnie, powoli obierają drogę po drucie. Jakby były świadome, że tylko tym sposobem mogą rosnąć dalej bez konieczności przycięcia skrzydeł.

Rośliny podobno nie okazują emocji i nie rozumieją miłości, ale i tak gadam do nich jak potłuczona. Czasem faktycznie nie chcą słuchać. Milczą.

I jest to ten fantastyczny sposób uporczywego milczenia, który nie oznacza zgody.

Bo nie na wszystko w życiu trzeba się zgadzać.

KASIcka